Przez dwie dekady łazienka była w polskich mieszkaniach pomieszczeniem najbardziej technicznym ze wszystkich. Królowały w niej biała ceramika, chrom i płytki od podłogi po sufit. Ostatnie lata odwróciły ten kierunek, bo okazało się, że wnętrze sanitarne może być równie wygodne, a znacznie przyjemniejsze, gdy wprowadzi się do niego materiał o naturalnym rysunku.
Styl kolonialny narodził się z praktycznej potrzeby, a nie z projektowego manifestu. W XVIII i XIX wieku Europejczycy urządzali domy na Karaibach, w Indiach, w Afryce i w Azji Południowo-Wschodniej. Przywozili ze sobą przyzwyczajenia europejskiej klasyki, ale musieli dopasować je do wilgoci, upału i materiałów, które mieli pod ręką.
Styl skandynawski przyjął się w polskich domach mocniej niż jakakolwiek inna estetyka ostatniej dekady i akurat w łazience ma to swoje uzasadnienie praktyczne. Wnętrza sanitarne są u nas zwykle niewielkie, często pozbawione okna i obciążone dużą liczbą sprzętów.
Łazienki w budynkach z wielkiej płyty projektowano w czasach, gdy o wannie z hydromasażem czy pralce z suszarką nikt jeszcze nie myślał, a jedynym kryterium była oszczędność metrów. Efekt widać do dziś: typowa mała łazienka w bloku ma od 2,5 do 4 m² i zwykle nie ma okna.
Jest takie powiedzenie, że „pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz”. Maksyma w oryginale nawiązuje do relacji międzyludzkich. Chodzi o to, jak zaprezentujemy się przy pierwszym spotkaniu – co trudno potem zmienić lub naprawić. Taka zasada naszej percepcji może też dotyczyć innych aspektów.
Włączenie światła w lustrze nie musi wymagać dotykania przycisku ani wykonywania gestu dłonią tuż przy sensorze. Czujnik ruchu w lustrze LED automatycznie uruchamia oświetlenie, gdy wykryje osobę znajdującą się w jego zasięgu. Co więcej, zastosowane rozwiązanie reaguje nie tylko na ruch, ale również na obecność użytkownika przed lustrem.
Większość osób mieszkających w starszych blokach wielorodzinnych wie, czym jest nieduży metraż w łazience. Przez dekady zagospodarowanie takiego pomieszczenia było sporym wyzwaniem. Paradoksalnie w czasach PRL-u zwykle „wciskano” tam ciężką wannę, montowano baterię z wężem i wieszano kotarkę.
Dążenie do spójnych, jednolitych wnętrz sprawia, że coraz więcej osób rezygnuje z klasycznych płytek na rzecz gładkich, bezfugowych powierzchni. W tym nurcie mikrocement w łazience stał się jednym z najczęściej rozważanych rozwiązań wykończeniowych, docenianym zarówno za surową estetykę, jak i za praktyczne właściwości.
Przez lata łazienka pozostawała najbardziej zachowawczym pomieszczeniem w domu, zdominowanym przez biel, chłodne szarości i bezpieczne beże. Coraz częściej jednak traktujemy tę przestrzeń jak prywatną strefę relaksu, która może mieć własny charakter i nastrój, zamiast przypominać sterylne wnętrze rodem z katalogu.
Lustro od dawna przestało pełnić w domu wyłącznie funkcję użytkową, ponieważ obok codziennej praktyczności coraz częściej odpowiada za nastrój i charakter całego wnętrza. Wiele zależy przy tym od światła, bo nawet najpiękniejsza tafla nie pokaże pełni swoich możliwości, gdy zabraknie dobrze dobranego oświetlenia.